Osman Calli, een 39-jarige Gentse Turk, is door het Gentse hof van assisen veroordeeld tot levenslang. De jury heeft Calli over de hele lijn schuldig bevonden. Bovenaan de lijst van 19 beschuldigingen staan viervoudige moord, twee moordpogingen, brandstichting, carjacking en gijzeling.

De feiten dateren van 12 november 2004. Calli, die vermoedt dat zijn echtgenote, Teslime (23), ontrouw is, brengt haar naar de kelder van de woning in Sint-Amandsberg. Hacer (19), de zus van Calli, wordt even later ook naar de kelder gebracht en gekneveld. Beiden worden gemarteld en ondervraagd. Zijn echtgenote zou haar affaire toegegeven hebben met Erbey Bicer (30). Ook zijn acht weken zwangere zus zou op de hoogte zijn van de vermeende buitenechtelijke relatie.

Daarna belt Calli naar imam Muhsin Paksoy (43) om advies te vragen. ‘Ik zei hem dat ik niet kon leven met die schande en hij antwoordde dat ik mijn echtgenote mocht vervloeken en dat ik mocht scheiden’, zegt Calli. Ook zijn vrouw kreeg de imam even aan de lijn. Ze huilde en zei in paniek dat Calli haar wilde vermoorden. De imam meende echter dat Calli dronken was en gek en besloot de politie niet te alarmeren. Paksoy, voor drie jaar aangesteld als imam, keert na zijn ambtstermijn terug naar Turkije. Later wordt hij hier in België veroordeeld tot 6 maanden voorwaardelijk wegens schuldig verzuim. Paksoy overlijdt op 26 mei 2008 aan de gevolgen van een hartstilstand.

Na het gesprek met de imam schiet Calli zijn vrouw en zus dood en steekt de woning in brand.

Vervolgens zet Calli zijn moordpartij voort in Nieuwekerken bij Aalst. Hij dringt de woning binnen van zijn ex-vriendin Wendy Blenderman (37), met wie hij in onmin leeft en bij wie hij een kind van 8 jaar heeft. Daar schiet hij haar en haar nieuwe vriend Henri De Cooman (39) neer. Hij overleeft echter de schietpartij. Ook Marie-Louise De Rop (62), de moeder van haar nieuwe vriend, wordt neergeschoten.

Nog altijd komt er geen eind aan het bloedvergieten. In Kerksen carjackt Calli een auto en gijzelt de eigenares, Wendy Van Impe. Samen trekken ze naar het huis van Erbey in Gent. Van Impe kan later met een smoesje ontsnappen. Calli belt aan de woning van Bicer. ‘Een klein meisje deed open. Ik liep naar boven en ging de kamer van Erbey binnen.’ verklaart Calli. Daarna schiet hij hem neer. De man overleeft de aanslag maar is nu verlamd waardoor hij heel zijn leven in een rolstoel moet doorbrengen. Achteraf blijkt dat deze Erbey Bicer de vrouw van Calli niet eens kende. ‘De man die minstens nauwe contacten had met zijn echtgenote heet Erbay Kara’, zei de onderzoeksrechter Claeys.

Calli geeft zich aan bij de politie. Na zijn aanhouding verklaart Calli dat hij de eer van zijn vader en familie gered heeft. Een schuldgevoel heeft hij niet. Volgens de gerechtspsychiater is hij volledig toerekeningsvatbaar.

Het proces Calli begon op vrijdag 28 november. Hij wordt bijgestaan door twee advocaten, Nadine Maes en Ergun Top. De verdediging beschouwt de daden van Calli niet als eremoorden, maar ziet de feiten als een atypisch gezinsdrama.

Op maandag 1 december wordt Calli zelf verhoord. Hij ontkent dat hij moordde omdat zijn eer geschonden werd. ‘Daar denk ik nu niet meer zo over’ zegt Calli. Hij eindigt met verontschuldigingen omdat de kinderen van zijn slachtoffers zonder moeder moeten opgroeien.

De broer van Calli, Zeki Calli, werd eerst als medeplichtige gezien maar werd ondanks de vele vraagtekens bij gebrek aan bewijzen buiten vervolging gesteld. Hij kwam zelfs niet opdagen als getuige op 4 december.

Een dag later, op 5 december, komt Henri De Cooman getuigen. Hij omschrijft de gruweldaden van Calli als ‘een koelbloedige executie’.

Enkele dagen later, op 8 december, komt de familie van Calli getuigen. Ze omschrijven het als een familiedrama en tonen hun medeleven met de slachtoffers.

Een dag later (9 december) komt Islamdeskundige professor Urbain Vermeulen aan het woord. De professor omschrijft Calli als een pseudo-moslim. ‘Hij is eerder een cultureel-maatschappelijke moslim die zich een islam à la carte heeft gemaakt. Calli zegt zelf dat hij niet veel afweet van de islam. De Koran keurt eremoorden trouwens niet goed.’ aldus de professor.

Op 10 december volgt de uitspraak: Calli wordt veroordeeld tot levenslange opsluiting. De door de Openbare Ministerie gevorderde 10 jaar terbeschikkingstelling van het gerecht wordt niet opgelegd. Volgens de advocaten van de burgerlijke partijen is dat een logische keuze, omdat Calli na zijn gevangenisstraf toch al door de strafuitvoeringsrechtbank opgevolgd zal worden. Bij de bepaling van de strafmaat hield het hof rekening met de “bijzonder brutale wijze” waarop Calli de feiten pleegde, zijn “gevaarlijke ingesteldheid” en het “onnoemelijke leed” bij de slachtoffers.

Osman Calli krijgt zelf het laatste woord. ‘Ik hoop dat mijn straf het leed van alle families verlicht. Het zwaard van het recht is in uw handen. U mag ermee slaan.’

Vandaag was het de vierde dag dat de moslims overal op de wereld het jaarlijkse offerfeest vierden. Het offerfeest, dat 4 dagen duurt,  is één van de twee Islamitische feestdagen. Het Ramadanfeest, dat drie dagen duurt en waarmee het einde van de vasten gevierd wordt, is de tweede.

Traditiegetrouw wordt er op de eerste, tweede of derde dag een klein rund (schaap, ram, geit,…) of een groot rund (koe, kameel,…) geslacht.

Het offerfeest heeft een pre-Islamitische oorsprong. Wat volgt is hier een erg beknopte samenvatting van.

De profeet Abraham en zijn vrouw konden lange tijd geen kinderen krijgen. Abraham bad tot God opdat God hem een kind zou schenken. Hij ging zelfs zo ver in zijn gebeden dat hij belooft zijn kind te offeren mocht God dat wensen. Enige tijd later bevalt zijn vrouw van een zoon, Ismael. Hun geluk kan niet op. Abraham is intussen zijn belofte vergeten. Ismael groeit op. In zijn dromen ziet Abraham dat hij zijn zoon offert. De droom herhaalt zich enkele dagen na elkaar. Abraham vertelt dit alles aan zijn vrouw. Zijn vrouw vertelt hem dat hij een profeet van God is en het juiste zal doen. Ook aan zijn zoon vertelt Abraham wat hij gedroomd heeft. Ismael zegt hem dat hij zijn belofte aan God moet houden. Enkele dagen later vertrekken vader en zoon naar de plaats waar het offer zal plaatsvinden. Abraham bindt Ismael vast en blinddoekt hem. Net op het moment dat hij wil uithalen met zijn mes verschijnt de engel Gabriël en geeft hem een ram om deze te offeren in plaats van zijn zoon Ismael.

Met de komst van de Islam werd dit gebruik nieuw leven ingeblazen. Tot op heden wordt dit voortgezet.

Met het brengen van een offer wordt er op de eerste plaats aan de armen in de maatschappij gedacht. Men is verplicht om minstens éénderde van het offervlees uit de delen aan armen, éénderde aan buren en familie en de rest voor zichzelf te houden. Het meest verdienstelijke is uiteraard alles af te staan aan de armen.

De voorbije dagen hebben de media bericht over het offerfeest. Vooral het televisienieuws hanteert jaar in jaar uit dezelfde klassieke formule: Men toont mensen die ’s ochtends naar de moskee gaan om er gezamenlijk het feestgebed te verrichten. Daarna worden beelden getoond van een slachtvloer waar enkele mannen een schaap of ram in bedwang proberen te houden. Vervolgens legt iemand uit wat het offerfeest eigenlijk inhoudt en wat er zoal gedaan wordt. Tot slot worden enkele sfeerbeelden getoond. Volgens mij kunnen ze de klassieke formule eens links laten en kijken naar originele invalshoeken. Om werk te besparen kunnen ze zelfs zo de beelden van het jaar ervoor uitzenden omdat er daar werkelijk niks aan verschilt. Ze maken er duidelijk hun werk van…

Het offerfeest draait niet enkel om het brengen van een offer. Neen, het is een periode waarin aan de minderbedeelden in de maatschappij wordt gedacht, waarin mensen weer contact zoeken met elkaar, waarin ruzies worden bijgelegd, waarin dus barmhartigheid in concrete daden wordt omgezet …

Jammer genoeg horen en zien we ook negatieve berichten. Dierenrechtenorganisaties zoals GAIA protesteren tegen het ritueel slachten omdat de dieren zonder verdoving geslacht worden. Waarom staat GAIA niet elke dag bij alle slachthuizen te protesteren? Volgens de cijfers van FOD, de Federale Overheidsdienst Economie, hebben de openbare en particuliere slachthuizen in België in 2007 meer dan 12 miljoen dieren geslacht. Het overgrote deel daarvan, 11.3 miljoen, zijn varkens. Het zou naïef zijn om te geloven dat al die dieren volgens de regels worden geslacht. Waarom wordt er alleen geprotesteerd als het om moslims gaat en niet over anderen? Als je bovendien weet dat de moslims geen varkensvlees eten zeggen de cijfers al heel veel. Zoals het nu voorgesteld wordt in de media lijkt het alsof er miljoenen dieren worden geslacht door moslims terwijl het om een zeer beperkt deel van het totaal aantal slachtingen gaat. De media zouden hier iets aan kunnen doen door het vertekend beeld dat ze schetsen te herstellen. GAIA zou zich beter inzetten voor andere dieren die op een gruwelijke manier aan hun einde komen. Denk maar aan de stierengevechten. Alleen in Spanje sterven elke jaar 35.000 dieren tijdens dit folkloristisch gebruik. En dit louter voor volksvermaak. De moslims daarentegen slachten een dier om het grootste gedeelte van het vlees uit te delen aan armen, buren en familie.

Vandaag de dag kiezen steeds meer en meer mensen ervoor om geld op de rekening van een liefdadigheidsfonds te storten of naar familie in het land van herkomst te sturen in plaats van hier een dier te offeren. Maar dit krijgt men in het nieuws natuurlijk niet te horen. Hier zou de media meer aandacht aan kunnen besteden.

Er zijn ook moslims die er zelf voor zorgen dat de hele gemeenschap in een slecht daglicht komt te staan. Hoewel thuisslachtingen bij wet verboden zijn en absoluut geen verrechtvaardiging hebben binnen de Islam, zijn er toch elk jaar mensen die de regels aan hun laars lappen en toch thuis een dier slachten. Deze mensen zijn in de minderheid maar verpesten wel de sfeer voor alle anderen die wel correct te werk gaan. Ze verdienen dan ook een harde aanpak.

Niettemin wens ik alle mensen ter wereld een gezegend offerfeest.

Na het lezen van een artikel in de De Morgen gisteren, was ik aangenaam verrast door de uitspraak van professor Vermeulen.  Het gaat over de zaak van Osman Calli, een Turk die in november 2004 vier vrouwen vermoordde. Volgens hem waren die ‘eremoorden’ gerechtvaardigd door zijn visie op de Islam. Daarom had hij geen schuldgevoel van zijn gedrag. Het assisenproces start op 28 november en is één van de zwaarste dossiers van de laatste tien jaar in Oost-Vlaanderen. De 38-jarige Osman Calli staat terecht voor vier moorden, twee moordpogingen, opzettelijke brandstichting en een gewelddadige carjacking. Het enige motief dat Calli aandraagt, is dat hij zich gewroken heeft omdat zijn eer geschonden werd.

Professor Urbain Vermeulen, door de onderzoeksrechter aangesteld als Islamdeskundige, besluit dat Calli echter een niet-religieuze “pseudo-moslim” is die vrouwen als minderwaardig beschouwt. “De Islamdoctrine verbiedt eremoorden. Calli is niet religieus. Hij is een cultureel-maatschapelijke pseudo-moslim die zich een Islam à la carte heeft gemaakt. Alles wat hij denkt te mogen en moeten doen, wordt in het raamwerk van de Islam geplaatst en door zijn visie erop gerechtvaardigd. Vandaar dat hij ervan overtuigd is niets misdaan te hebben en heeft hij ook geen schuldgevoel.”

Het is correct verwoord door professor Vermeulen. Ik volg alvast het proces.

Eind vorige maand heb ik vernomen dat de nieuwe partij ‘Moslim’ zal deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2012. El Kebdani en Habibi, de breinen achter deze nieuwe partij, waren in Antwerpen reeds in 2000 verkozen voor Groen!. Ze stapten vrij snel uit de partij toen Fatima Bali niet als schepen verkozen werd. Ze willen vooral de stemmen van de allochtonen voor de sp.a afsnoepen. Want sp.a had hen in de zak gelegd met o.a. het hoodfddoekenverbod bij de overheidsdiensten in Antwerpen.

Ik vind een partij met de naam ‘Moslim’  al geen goed idee. Hiermee zeg ik niet dat Belgen van vreemde afkomst politiek inactief moeten zijn. Integendeel, ze moeten rijkelijk vertegenwoordigd zijn, maar niet onder zo’n noemer. Bovendien richt je een partij op niet om louter stemmen van andere partijen af te nemen maar om voor je idealen op te komen en deze te proberen verwezenlijken. Een moslimpartij zal naar mijn mening enkel Vlaams Belang ten goede komen. Alle angstige stemmen die vrezen voor Islamisering zullen volgens mij naar de rechtse richting uitgaan.

Uit een studie in samenwerking met de universiteit van Istanbul bleek dat één derde van de Belgische allochtonen partijloos te zijn. Misschien kunnen ze dat deel van de moslims aanspreken en eventueel voor zich winnen. Maar om meer aanhangers te hebben moeten ze met hun partijpunten sterk uit de hoek komen.

In deze tijden van stijgende politieke apathie en dalende vertrouwen in de politieke partijen is het afwachten hoe ver de nieuwe partij ‘Moslim’ het zal schoppen.

‘The Jewel of Medina’ is de nieuwe roman van de Amerikaanse schrijfster Sherry Jones. Het is een fictief verhaal over de jonge echtgenote Aisha van de profeet Mohammed (vzmh). Aisha zou zich verzetten tegen de gevestigde Islamitische orde. De historische basis zou naar verluidt kloppen, wat tegengesproken wordt door Denise Spellberg, professor Islamkunde aan de universiteit van Texas.

Uit historische bronnen blijkt immers dat er onenigheid bestaat over de leeftijd waarop Aisha in het huwelijk trad met de profeet. Men moet ook rekening houden met het feit dat in die periode (6e – 7e eeuw) op jongere leeftijd trouwen eerder regel dan uitzondering was. In overleveringen van de metgezellen van de profeet kan men zien dat Aisha met niets anders dan lof praatte over de profeet en haar huwelijk met hem. Er was dus geen sprake van enig verzet tegen haar huwelijk, laat staan tegen de Islam dat toen nog geen gevestigde orde was.

Professor Spellberg wees erop dat de auteur geen goed onderzoekswerk had verricht en beschreef het werk als pornografisch. Het boek is uit in de VS. De Britse uitgeverij Random House heeft zich inmiddels teruggetrokken.

Enkele jaren geleden spotten ook de Deense Cartoons – die de profeet Mohammed o.a. als terrorist voorstelden- met de Islam. De moslims voelden zich beledigd en kwamen massaal op straat. Een deel daarvan veroorzaakte onrust, hetgeen ik afkeur.

Het heeft hier weinig met vrijheid van meningsuiting te maken. Volgens mij is Jones enkel uit op naambekendheid. De controverses die gecreëerd worden door haar roman zijn eerder een doel dan een gevolg. Ik zie de relevantie van haar werk niet. Waar haalt ze het om het huwelijksleven van zo een belangrijk religieus persoon als een fictief verhaal met erotische aspecten neer te schrijven?

Schuilend achter het principe van vrijheid van meningsuiting – wat niet absoluut is- wordt er keer op keer gespot met de Islam. Respect voor een andere religie ontbreekt. Ik vind het spijtig dat zo een mooie godsdienst telkens de media haalt met negatieve berichtgeving. De Deense cartoons stelden de profeet Mohammed voor als een terrorist, Sherry Jones stelt hem voor als pedofiel. What’s next?

De moslims – een ‘familie’ waar ikzelf ook toe behoor – hebben net de vastenmaand Ramadan achter de rug. Het is vandaag de derde en tegelijk ook de laatste dag van het Ramadanfeest.

Ik wil het graag hebben over de incorrecte terminologie die de media gebruikelijk hanteren over de Islam. Zoals het vasten tijdens de Ramadan van zonsopgang tot zonsondergang, wat onjuist is. Er wordt gevast van ochtendschemering - dat zo’n anderhalf uur begint vóór zonsopgang – tot zonsondergang.

Na het vasten spreken ze dan over het Suikerfeest, wat eigenlijk het Ramadanfeest is. Na een maand vasten wordt er op het feest dat volgt veel zoetigheden gegeten, vandaar ook de verkeerde benaming.

Ik verwijt hier naast de media, ook talloze moslims. Meermaals heb ik mijn steentje bijgedragen om er iets aan te wijzigen. Maar elke jaar herhalen de media dezelfde fouten, bewerend dat ze daarvoor een goede referentie hebben gekozen. Blijkbaar wordt het ook aanvaard door de moslims, op enkele wakkere zielen na.